رگ بریده

mnp — Wed, 17 Aug 2005 22:41:18 GMT

وشعری دیگر

سگ دو که نمی شود

با این همه خیابان

عوضی هم نباشیم

شاه چراغ هم بیاید

بوی گند ورمان می دارد

سر از خرابه های پشت جهان در می آوریم

تف که بر ما بکنند

پاک خواهیم شد

گفتن که ندارد

سگ دوهم که بزنیم

خیابان عقش می گیرد

دروغ از آب در آمدیم

تا پرچم ها

بالای سر ما

خبردار با یستند

mnp — Tue, 16 Aug 2005 20:54:18 GMT

مکاشفه

خوبی از چادر مادر بزرگ نبود

ارواح سرگردان همین کوچه ها در پریشانی خوابها گفتند

گفتند مکاشفه از بوی تند عرق پدرآغاز شد

وقتی نعره می کشید

ودیوارها می ترسیدند حتی

وقبرستان فردا توجیه می شد

تو خواب نداری ؟

مادر بزرگ چادرش گره خورد به خاک و دیگر بر نگشت

وبکارت چروکیده اش آشفتگی خاک شد

وما بچه ها قائم موشک بازی کردیم

زود خونه برگردید

خوبی از مشق خط خورده نبود

از استوای جغرافیا

نفهمیدیم زمین بازی در آورده است

بچه که نبودیم گم شدیم پشت چند خواب

چک که خوردیم پدر نفرین نشد

یکی اذان خفه نکرد

کهکشان گفتیم همین نزدیکی نبود

بودا کی بود کی نبود

تخته سیاه سیاه بخت شد

بسه بچه وراجی

ویادمان که رفت

ارواح از خواب بالا رفتند

مادر گفت خیر باشد

وپدرنعره کشید

وما فهمیدیم رستگاری از کرم ها بود

که بوی مادر بزرگ می دادند

سرم درد گرفت خفه

mnp — Fri, 05 Aug 2005 11:14:18 GMT

هر شعر تازه برای من تجربه ایست تازه در زبان ودر بیان .ورسیدن به چشم اندازهای تازه.شعر( در گذشته) یکی از آخرین تجربه های من است اما من یک لحظه هم متوقف نمی شوم وباز به تجربه های تازه خواهم رسید.

در گذشته

از گذشته من چیزی خواب خاطره گم می شد تا چیزی ازگذشته من روی سطح این امروزسربخورد وبیفتد تا گذشته من که پرید پدرم توی حرفم ویک چک خواباند تو صورتم و مادرم پیر شد ته گذشته من از چیزی که چروک و چین چین دامنش حتی ضربان قلب را به سخره می گرفت تا چیزی از گذشته من حک شود پای همین سیاه مشق که تمرین ابدیت هم هست و هست همین خواب خاطره که از گذشته من روی سطح این امروزهنوزراه می رود درهمین وقت که پدرم پرید توی حرفم و من زدم زیر گریه و مادرم تور سفیدش را کفن گذشته من کرد تا شیراز پستانش نچکد دیگر بر لبان نیم بسته ای که درگذشته من بسته شد ورسید به روی سطح این امروزاز گذشته من

دلم ریخت پایین که زمین از گذشته من روی چین و چروک هایش نقشی برجا دارد ومی دارد وبارش باران تا ادامه دارد ومی بارد ویکهو دلم بریزد پایین وببینم خانه هم هفت کفن پوسانده است وحتی از گذشته من روی سطح این امروزهم چیزی بر جا نمانده است وببینم از گذشته بی نصیب مانده ام از نفرین وسرزمین وحتی زمین

زمین هم فاصله از بسیار تا تکرار مکررا ت مویه ادامه ی گذشته من از سطح این امروز شد تا از من پیرترحتی نوح هم نباشد در فاصله دیگر از گذشته من که چیزی خواب خاطره شد ومادر بزرگم سر زا رفت ورفت ورفت به شکل زمین تا هنوز وصله بزنم بر تن وازتن من را بگیرم وچیزی از گذشته من روی سطح این امروز شوم

ته ته ته ته خواب بیرون می زنم وپدرم سرش را از گور بیرون زده است ودارد رو ملافه های خونین زمین را به شلاق می گیرد وحتما مادرم ته ته ته ته کمدی تمام سیا هی اش حبس شده است در گلو در گذشته من

روی سطح این امروزتکرار خواب خاطره از گذشته من تا قبرستان باز ببلعد و بلعیده است وآیا کسی هست نخواهد ببلعد یکی همین پدرم که دیگر نپرید توی حرفم وپشت جای خالی مادرم یکهو دلم ریخت پایین واز حذف چیزی بر این کاغذ جا ماند تا چیزی از گذشته من روی سطح این امروزپرتابم کند به خواب خاطره

حرف جاودانگی هم لای همین کلمات سقط شود وبر جا بماند خالی گر چه هنوزروی من راه می رود روزونصیب می برد چیزی از گذشته من زندگی

mnp — Fri, 05 Aug 2005 11:13:18 GMT

شعر بازی زبان است در پروسه ای فکری که مبنایش بر تخیل است. این تعریفی است که من به آن رسیده ام. امیدوارم نظرتان را در باب این تعریف بنویسید.

mnp — Fri, 05 Aug 2005 10:27:18 GMT

اینجا.....

اینجا جهنم است آیا

که زمین

به خودش هم رحم نمی کند

که از همه این آدم و عالم

به این خشکیده درخت

که وسط این حیاط

سالهاست

دست به کمر ایستاده است

دل بسته است

نمی داند همین جوری پیش برود

نفرین هرچه خانه است

زمین گیرش می کند

این خانه های کوچک و بی آدم

که به هوای دود زده کوچه هم حتی

حسادت می کنند

که ( خوش به حالشون

که چند از این چرخونه

هم نفس اهالی بهشتن)

این خانه ها

که بعید نیست همین روزها

دست به قتل این درخت بزنند

تا مبادا هوای مسموم این روزها

منقرض شود

***

همین که به یقین

اینجا جهنم است

دی 83

mnp — Wed, 03 Aug 2005 21:14:18 GMT

مرگ از چیزی

مرگ چیزی ازمن تصویرپنهان پدربزرگ می شود درقاب گرد گرفته ته صندوقچه گوشه انبار

از من که چیزی کم وتوجیه پرسه ای می شود در لابه لای بیداری

که حتی حیرانی کلمات از اعماقش نشانی ای خواهند داشت

چیزی از من که مرگ می شود تا پدربزرگ استخوان هایش را تعویض کند

در نیشخند هر جمعه ای که سرتا سراین جهان را دورمیزند و بازبه همین قبرستان می رسد

از من مرگ کم است وهنوز روزهست و قرن های دیگرهم

مگرپدربزرگ گوشه انبار ظهورکند

mnp — Wed, 03 Aug 2005 21:08:18 GMT

(1)

خواب من سر بریده وسط بیداری ات می افتد

و بر خاطره سنگ شده ات

حک می شود

بیدار می شوم و

تو درمحو خوابم

سقط می شوی

(2)

به بازی باز بگرد و

گرگم به هوای کودکی را

پشت همین خرابه ها

بدو

تا چند هزاره بعد هم

استخوان ها یت

زمین را

به بازی بگیرند

(3)

این قصه ادامه ات میکند به شکل سرگردانی های پشه های بی چراغ

آنوقت آنقدر خودت را به شیشه خواهی زد

که فردای همین تاریکی تاریک خواهی شد

بعد

شناسنامه باطله ات

ته کشویی در ته اتاقکی پشت خانه ای

خاک خواهد خورد

باد.................

mnp — Tue, 02 Aug 2005 21:25:18 GMT

(۱)

باد همین اطراف خودش را گم کرده است

به کجا؟

باز بن بست

در هر اطراف دورمان

باد لابه لای حیرا نی هایما ن می پیچد

آنقدر دویدیم

که جا ماندیم

mnp — Tue, 02 Aug 2005 20:45:18 GMT

جهان با حضور شعراست که برایم تحمل پذیر شده است و مر گ شاعر یعنی غیبت شعر وغیبت شعر یعنی پایدا ری ظلمت واین یعنی رگ را بزنم وخلاص و درهمین روزها بود که باز شعر سیاه پوش شد وظلمت نیشخندی زد که نازنین نظام شهیدی هم شعر را تنها گذاشت

واین شعر من که در اندوه نبود او به کاغذ آمد تا همچنان جهان تحمل پذیر بماند

سه شنبه

برردپای برف ها

شک کرده است وچرایش

بر خانه خالی

پاسخ تمام جهان شده است

(نیشخند کوچکی

بر ظلمت ما

در آنسوی بی نهایت صفرها

شاید نشانه ای باشد)

سه شنبه

در غیاب عابران

معاصر باد می شود

mnp — Tue, 02 Aug 2005 20:00:18 GMT

میلادم بچه تخس وسربه هوای همین گوشه کناره ها .شاعرم واین یعنی حقیقت من اینکه بی شعر خواهم مرد.من یکی از قربانیان هنرم تا زیبایی باقی بماند .گیج این چر خش ابدی ام که چرا و برای چی هی نفس نفس نفس.هستم هنوز.تا کی نمی دانم.اما می دانم فروغ با من هست کافکا با من هست موتسارت با من هست مایا کوفسکی با من هست شوپن با من هست کرت کوبین با من هست شاملو با من هست بکت با من هست و..و..و..و..وشما با من هستید .پس من تنها نیستم.کمکم کنید تنها نباشم.