رگ بریده

جهان با حضور شعراست که برایم تحمل پذیر شده است و مر گ شاعر یعنی غیبت شعر وغیبت شعر یعنی پایدا ری ظلمت واین یعنی رگ را بزنم وخلاص و درهمین روزها بود که باز شعر سیاه پوش شد وظلمت نیشخندی زد که نازنین نظام شهیدی هم شعر را تنها گذاشت

واین شعر من که در اندوه نبود او به کاغذ آمد تا همچنان جهان تحمل پذیر بماند

سه شنبه

برردپای برف ها

شک کرده است وچرایش

بر خانه خالی

پاسخ تمام جهان شده است

(نیشخند کوچکی

بر ظلمت ما

در آنسوی بی نهایت صفرها

شاید نشانه ای باشد)

سه شنبه

در غیاب عابران

معاصر باد می شود